Organizatorzy:

Instytut Zachodni – Instytut Naukowo-Badawczy im. Z. Wojciechowskiego w Poznaniu, działający na rzecz Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP

oraz

Poznański Kampus Akademicki (Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej i Wyższa Szkoła Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa).

Użyteczność dla praktyki politycznej: Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Ministerstwo Obrony Narodowej.

Do udziału w konferencji zapraszamy pracowników naukowych, praktyków stosunków międzynarodowych oraz specjalistów zajmujących się problematyką, szczególnie z organizacji humanitarnych i prorozwojowych.

Kryzysy humanitarne wynikające z działania człowieka stanowią jedno z największych zagrożeń dla bezpieczeństwa międzynarodowego i narodowego państw. Są też ważnym wyzwaniem dla narodowych i sojuszniczych/ partnerskich polityk bezpieczeństwa.

Próby regulacji kryzysów humanitarnych wynikających z ludzkiej aktywności (konfliktów zbrojnych i państw upadłych) – mierzone w długookresowej skali – są mało efektywne. Deeskalacja konfliktów zbrojnych przebiega powoli i często ulega zatrzymaniu, a odbudowa społeczno-ekonomiczno-polityczna niestabilnych regionów jest mało skuteczna. Liczba konfliktów zbrojnych i państw upadłych rokrocznie utrzymuje się na zbliżonym poziomie. W 2009 r. toczyło się 31 konfliktów zbrojnych, w tym 7 wojen (Conflict Barometr 2009, HIIK), trwało również 38 państw upadłych (Failed States Index 2009, The Fund for Peace).

Podstawowym problemem badawczym konferencji będzie wzajemny wpływ kryzysów humanitarnych na bezpieczeństwo międzynarodowe i narodowe państw oraz (vice versa) oddziaływanie państw i organizacji międzynarodowych na obszary konfliktów zbrojnych i terytoria państw upadłych.

Planowanymi tematami dyskusji będą m.in.:

1. Oddziaływanie państw i organizacji międzynarodowych na obszary kryzysów humanitarnych (konfliktów zbrojnych i państw upadłych):

• Polityki bezpieczeństwa i solidarności międzynarodowej państw strefy euroatlantyckiej w stosunku do państw leżących poza tym obszarem, w tym strategie:
  - rozmieszczania i używania sił zbrojnych poza granicami państwa,
  - uruchamiania operacji pokojowych i interwencji zbrojnych,
  - prowadzenia pomocy humanitarnej i rozwojowej;
• Obowiązujące (i kształtowane) strategie bezpieczeństwa organizacji międzynarodowych, przede wszystkim Sojuszu Północnoatlantyckiego i Unii Europejskiej, względem państw spoza obszaru euroatlantyckiego;
• Polityki pomocy humanitarnej i rozwojowej organizacji międzynarodowych, głównie Unii Europejskiej i Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju w stosunku do beneficjentów spoza obszaru euroatlantyckiego;
• Skuteczność i efektywność zewnętrznego oddziaływania na obszary konfliktów zbrojnych i państw upadłych, w tym specyfika działania w regionach objętych kryzysem oraz warunki sine qua non powodzenia operacji militarnych, humanitarnych i prorozwojowych.

2. Wpływ kryzysów humanitarnych na bezpieczeństwo międzynarodowe oraz narodowe państw:

• Źródła, przebieg i skutki kryzysów humanitarnych (analizy przedmiotowe i studia przypadków: konfliktów zbrojnych oraz państw upadłych);
• Obszary kumulacji kryzysów humanitarnych;
• Ekonomiczno-społeczne i polityczno-militarne konsekwencje występowania konfliktów zbrojnych oraz trwania państw upadłych dla stabilności, pokoju i bezpieczeństwa w regionie i na świecie;
• Masowe naruszenia praw człowieka i ich konsekwencje, w tym uchodźstwo (wewnętrzne i transgraniczne) oraz problem karania sprawców naruszeń.

3. Koordynacja międzynarodowego oddziaływania społeczności międzynarodowej:

• Działalność Organizacji Narodów Zjednoczonych (szczególnie Departamentu Operacji Pokojowych – DPKO/OUSG, Departamentu Wsparcia Terenowego –DFS/OUSG i Biura NZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej – OCHA);
• Działalność Unii Europejskiej (szczególnie Dyrektoriatu Generalnego ds. Pomocy Humanitarnej – DG ECHO) oraz Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (szczególnie Komitetu Pomocy Rozwojowej – DAC).